Islamofobie

Standard

Op de site www.kis.nl stond een artikel ‘’Wat worden de maatschappelijk trends in 2016?’’ Hier heb ik een ‘trend’ uitgepikt en ik was benieuwd, aangezien we 2016 net achter de rug hebben, of deze trend is uitgekomen. Sahar Noor voorspelde dat de Islamofobie hoger op de agenda komt te staan.

Wat is islamofobie? Dit is ‘’de angst voor en afkeer van alles wat met de islam te maken heeft’’.

De afgelopen jaar hebben we weer veel heftige aanslagen op het nieuws gezien, waaronder de aanslag in Berlijn en in Istanbul. Bij sommigen mensen wordt de angst voor de IS, maar ook voor moslims, groter en groter. Je hoort enorm veel verschillende dingen om je heen. Sommige mensen willen niks meer te maken hebben met “die moslims’’. Anderen beseffen wel dat niet alle moslims hetzelfde zijn.

Veel mensen voelen zich niet veilig met een groepje Marokkanen een paar meter verderop. Islamofobie? Met sommigen moslims heb ik wel te doen. De meeste moslims zijn totaal onschuldig en toch worden zij ook gezien als dezelfde groep mensen die de aanslag plegen.

Maar is de islamofobie inderdaad hoger op de agenda te komen staan? Ikzelf denk van niet. Natuurlijk zijn er mensen angstig voor meer aanslagen en andere nare dingen, maar ik hoop niet dat mensen zomaar een angst voor en afkeer van alles van de islam krijgen. Laten we het beste hopen voor 2017.

Een paar feitjes op een rijtje over islamofobie in de Verenigde Staten:

  • 3,3 miljoen moslims wonen er in de Verenigde Staten, één procent van de bevolking.
  • 58 procent van de Amerikanen heeft een ‘negatief’ beeld van de islam (75 procent bij Republikeinen)
  • 78 moskeeën werden er aangevallen in 2015.
  • Van terreur is zes procent islamgerelateerd.

 

Bronnen:

Confronting Fear (2016); Council on American-Islamic Relations

https://www.kis.nl/artikel/wat-worden-de-maatschappelijke-trends-2016

Advertisements

Mijn mooiste momenten in Zuid-Afrika

Standard

Ik vind het zelf enorm belangrijk dat je als mens wat doet voor de samenleving. Ook al is het maar wat kleins. Het is toch fijn als je wat kunt doen voor een ander. Ik heb deze kans in de zomer van 2016 gekregen. Ik ben naar Zuid-Afrika gegaan en heb daar de bevolking een handje geholpen door kinderwerk te doen, hutjes te repareren en door een kleuterschool te bouwen. Graag wil ik mijn mooiste momenten delen, zodat ik jullie inspireer om ook wat moois voor de wereld te doen. Dat hoeft natuurlijk niet helemaal in Zuid-Afrika te zijn. Wel besef ik me na deze reis hoe je met een klein gebaar een glimlach op iemands gezicht kun tevoorschijn halen.

Tdsc_0316ijdens een van deze eerste dagen mag ik shackrepair doen. Het is hard werken, maar de kinderen kwamen thuis van school en ik weet gelijk weer waarvoor wij dit allemaal doen. De kinderen dragen een enorme glimlach op hun gezicht en ze zien dat hun ‘huisje’ vernieuwd is. Ze komen naar ons toegerend en danken ons. De opa van het gezin herhaalt meerdere keren tegen ons ‘’God bless you’’. Wat zijn wij als groep blij dat we zoiets kunnen doen voor dit arme gezin.

Op de tweede zondag van mijn reis gaan wij naar de zwarte kerk in de township. Daar kom ik erachter dat een dienst in een zwarte kerk in Zuid-Afrika op helemaal niet lijkt op die van een dienst in Nederland. De Afrikanen zingen wanneer zij willen, of, zoals zei dat zeggen, ‘’als wij de aanwezigheid van de Heilige Geest voelen’’. En als de Afrikanen zingen is dit geen simpel liedje uit een boekje, nee, ze zingen meerstemmig en dansen en trommelen mee. Een groot feest is dat dus. Het raakt mij op gegeven moment hoe wij, als zwarten en blanken samen, dansen en zingen voor dezelfde God.

Mijn eerste keer kinderwerk in Afrika vind ik best spannOLYMPUS DIGITAL CAMERAend. Ik ben nou niet de beste in het omgaan met kinderen. Toch gaat dit opvallend goed. Totdat het kind dat mijn hand vasthoud heel moeilijk begint te lopen. Ik kan niet vragen wat er is, want ik spreek geen Afrikaans en hij geen Nederlands. Een andere jongen, die het ziet gebeuren, komt naar mij toe. ‘’He has a thorn stuck in his foot’’, zegt hij. De jongen pakt het voetje van het kind vast en haalt de doorn eruit. Het kind geeft geen kik en dit is het moment dat ik besef hoe erg het is dat de meeste kinderen daar in de sloppenwijken op blote voeten lopen. Hartstikke gevaarlijk. Gelukkig hebben we later deze week schoenen uitgedeeld in dezelfde sloppenwijk.

Ik kan van mijzelf zeggen dat ik niet per se zo emotioneel ben aangelegd. Mij zal je waarschijnlijk niet in het openbaar zien huilen. In Afrika is het me een keer niet gelukt het droog te houden. We zijn in een weeshuis en daar vertelt de eigenaresse waarom ze dit weeshuis heeft opgericht. (Let op heftig verhaal!) Ze vertelt dat er op een dag opeens twee kinderen op haar stoep staan. Zij hadden zojuist voor hun eigen ogen gezien hoe hun moeder in stukken werd gehakt. De kinderen hadden dagen en dagen gehuild. Uiteindelijk besloot deze vrouw voor de twee kinderen te blijven zorgen en zij nam steeds meer kinderen bij haar. Dit groeide uiteindelijk uit tot een groot weeshuis. Ik was vereerd om die middag met de kinderen te spelen. Deze dag maakte veel impact op mij.

Zoals ik al eerder zei, hoop ik jullie hiermee te hebben geïnspireerd om wat kleins voor iemand anders te doen. Niet alleen maak je iemand anders daar gelukkig mee, het doet ook enorm veel met jezelf. Zo kunnen wij de samenleving een stukje mooier maken.